Час высокіх тэхналогій задае новыя стандарты сучаснай адукацыі. Сёння вучні пішуць на мультымедыйных дошках. Вывучаюць матэрыял па электронных падручніках. На змену папяровым журналам і дзённікам прыходзяць электронныя, а пластыкавая карта навучэнца стала адзіным дакументам, які дазваляе ўзяць кнігу ў бібліятэцы або заплаціць за абед у сталовай. Праект «Электронная школа» актыўна ўкараняецца ў Мiнску, але неўзабаве ён будзе рэалізаваны і ў рэгіёнах. Аб тым, якой можа стаць наша адукацыя да 2020 года, даведвалася карэспандэнт «Р».
Электроннымі дзённікамі і журналамі ў мінскай гімназіі № 1 імя Ф. Скарыны сёння нікога не здзівіш. Вось ужо год, як пра папяровыя дзённікі тут зусім не ўспамінаюць — электронная версія зручней. Тут і адзнакі, і «дамашку» можна паглядзець у адзін клік. Хіба толькі сказаць, што не падрыхтаваўся да ўрока, таму што не ведаў заданне на заўтра, цяпер не атрымліваецца — заданне трапляе ва ўсе дзённікі аўтаматычна — разам з настаўніцкім запісам у журнал. Як і ацэнкі, якія цяпер нічым не сатрэш.
Усе гэтыя выгоды — элементы гарадскога праекта «Электронная школа», удзельніцай якога гімназія стала ў ліку першых. Больш за тое, як кажа яе дырэктар і па сумяшчальніцтве настаўнік матэматыкі Наталля Бушная, спробы выкарыстоўваць электронны дзённік былі і раней.
— Мы ўвайшлі ў праект яшчэ да таго, як ён стаў агульнагарадскім, — распавядае яна. — Спачатку дзённікі стала выкарыстоўваць адна паралель. Але вельмі хутка новы подых распаўсюдзіўся на ўсю гімназію. Першапраходцамі сталі настаўнікі, у якіх было аўтаматызаванае месца доступу ў інтэрнэт. Але як толькі мы ўключыліся, зразумелі, што нам не хапае існуючага школьнага інтэрнэту. Цяпер у нас аптавалакно Белтэлекама. Разводку рабілі самі. Усё неабходнае закуплялі са сваіх сродкаў. Цяпер у кожным кабінеце ёсць доступ да інтэрнэту і некалькі кропак Wi-Fi.
Зазірнуць у часопіс або дзённік — справа няхітрая, уводзіць нас Наталля Бушная ў таямніцы новых тэхналогій. Яна ўпэўнена націскае на спасылку Schools.by, якая выводзіць на сайт гімназіі. Журнал, вучэбны прадмет і праграма выводзіць нас да класаў. Націскаем на спасылку і апынаемся ў журнале. Фактычна ў аналагу папяровага, але са шматлікімі цікавымі бонусамі. Тут адзнаку пры неабходнасці, напрыклад, калі гэта тэматычны кантроль, можна вылучыць іншым колерам. Калі праграма будзе выводзіць сярэднюю арыфметычную, улічыць яе як важную. Дарэчы, і гэта здымае пытанні гімназістаў і іх бацькоў, настаўніку не трэба задумвацца над ацэнкай за чвэрць — яна будзе падлічана аўтаматычна. Праграма выдасць і іншую неабходную статыстыку: пра колькасць адзнак, рэйтынг вучня, акругленне адзнакі.
— Галачкай можна пазначыць, ці задавалася дамашняе заданне, — распавядае Наталля Бушная. — Дарэчы, і гэта таксама вялікі плюс, — да задання можна прымацаваць дадатковы файл. Калі ў хлопцаў і дзяўчынак нізкія ацэнкі і ім даецца індывідуальнае заданне, гэта таксама можна адзначыць праз каментарый. Прычым іх бачаць толькі сам выкладчык і дзіця, якому заданне адрасавана, яго бацькі. Для астатніх гэтая інфармацыя закрытая.
Каментарыі можна пакідаць і да ацэнак, паказвае нам свой электронны журнал настаўнік беларускай мовы і літаратуры, класны кіраўнік 11-га «Б» Святлана Дзяшчук: «Асабліва гэта актуальна для малодшых, сярэдніх класаў. Дапусцім, адказ быў добрым. Пры класе я дзіця пахваліла, а акрамя таго і ў дзённік да ацэнкі прымацавала запіс «малайчына!». Бацькі ўбачылі, ім прыемна. Ці наадварот. Калі ацэнка невысокая, можна патлумачыць прычыну. Гэта здымае пытанні наконт ацэнак».
Сістэма дазваляе эканоміць навучальны час. І не толькі на запісы дамашняга задання. З яе дапамогай гімназісты могуць убачыць спісы літаратуры для чытання, тэмы сачыненняў, заданні на вакацыі. Гэта, прызнаецца Святлана Дзяшчук, вызваляе час, які прыйшлося б патраціць на ўроку. «Так што, калі можна было б выбраць толькі электронныя журналы, — кажа яна, — я за іх!» А яшчэ электронныя навінкі даюць магчымасць зваротнай сувязі. Напрыклад, атрымалі хлопцы і дзяўчаты, якія рыхтуюцца да алімпіяды, дадатковыя заданні. Але калі ёсць неабходнасць, могуць напісаць сваёй настаўніцы: Святлана Анатольеўна, трэба паўтарыць такую тэму. І яна іх чуе.
Дарэчы, прыватнаму ў праграме надаецца вялікае значэнне. Напрыклад, настаўнікі не могуць бачыць запісы сваіх калег. Наогул у кожнага з карыстальнікаў журналаў свой узровень доступу. Усё і ўсіх можа бачыць толькі кіраўніцтва гімназіі. Вучні і бацькі могуць выходзіць на старонкі сваіх класаў, чытаць і пакідаць каментарыі. Такая сувязь — гэта зручна, калі, напрыклад, плануюцца змены ў раскладзе ўрокаў, мерапрыемствы для дзяцей, сходы для бацькоў.
Сёння гімназісты не ўяўляюць свайго жыцця без электронных дзённікаў. Трэцякласнік Мікіта Герман папяровы дзённік, вядома, у сваім жыцці бачыў, але перавагу аддае электроннаму.
— Націснуў на кнопку — і бачыш увесь тыдзень, — паказвае ён свой планшэт, — адкрыў дзень — тут і ўрокі, і «дамашка». Усё можна паглядзець! І запісваць нічога не трэба. Праўда, адзнакі не схаваеш — мая мама пастаянна ў электронным дзённіку. Але я прызвычаіўся.
Зрэшты, гэты факт многіх даўно не бянтэжыць — бо не на адзнаку вучацца, а дзеля ведаў. А вось пра плюсы кажуць шмат. Маўляў, раней, каб даведацца пра заданне, калі не запісаў, прапусціў, трэба было тэлефанаваць аднакласнікам, зазіраць у спецыяльна створаную групу ў сацсетках. Цяпер гэтага не трэба.
Складана паверыць, але ж так было не заўсёды. «Калі мы пачыналі, меркаванне бацькоў было неадназначным, — успамінае Наталля Бушная. — Некаторыя, асабліва людзі рэлігійныя, былі супраць. Але з часам да праекта далучыліся ўсе». Таксама ўсе зразумелі і ацанілі і іншую карысць «Электроннай школы» — карты навучэнцаў, больш падобныя на звычайныя банкаўскія картачкі, якімі ўласна і з'яўляюцца. З той толькі розніцай, што, апроч інфармацыі пра вучня, такі носьбіт — і аплатная картачка, і пропуск у школу, і праязны.
Хоць да іх таксама трэба было прывыкнуць. А спачатку, як у сямікласніцы Яны Паўлоўскай, з карткай здаралася ўсякае. Яе, напрыклад, перажыла шмат прыгод — адзін раз размагніцілася, другі зламалася.
— Але гэта хутчэй мая віна, — усміхаецца дзяўчына. — А так картка — рэч вельмі зручная. Напрыклад, тыя, у каго яна ёсць, могуць не толькі аплачваць за харчаванне, праходзіць па ёй у школу, але і ездзіць па ўсім Мінску бясплатна. Іншыя абмежаваныя маршрутам дом — школа.
А яшчэ карта навучэнца — самы сапраўдны чытацкі білет. І гэта нам дэманструе загадчыца бібліятэкі Святлана Сінкевіч, падносячы да яе, а затым да кнігі счытвальную прыладу. Некалькі хвілін — і ўся інфармацыя занесена ў карту гімназіста, і ён можа не марнаваць перапынкі, каб стаяць у чарзе ў бібліятэцы. А бібліятэкар можа выдаць кніжкі, якіх, дарэчы, тут каля 50 тысяч, значна большай колькасці хлопчыкаў і дзяўчынак. Бо гімназістаў тут — каля тысячы.
Кстати
Карта учащегося — один из элементов проекта «Электронная школа». Ее разработчиками выступили Центр систем идентификации (ЦСИ) совместно с Белорусским государственным университетом и АСБ Беларусбанк. Как рассказали в ЦСИ, в прошлом году было выпущено около 18 тысяч электронных документов, а в первом полугодии этого года планируется еще более 50 тысяч. К проекту, согласно приказу Комитета по образованию Мингорисполкома, в этом полугодии подключится еще около 60 школ Минска.
Комментарии (0)